เกรซ หัวหน้าตระกูลเคานต์เอลูเซีย เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกว่าเป็นทั้งนักบุญและปีศาจ ต้องขอบคุณความสามารถลึกลับของเธอในการย้อนเวลากลับไป
เธอช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วน แต่มีสิ่งหนึ่งที่แม้แต่พลังพิเศษของเธอก็ไม่สามารถเอาชนะได้ นั่นคือความเจ็บป่วยที่รักษาไม่หายของเธอเอง
ขณะที่เธอใกล้จะตาย เกรซมีความกังวลเพียงข้อสุดท้ายเท่านั้น เธอได้แต่หวังว่าไคจะไม่ระบายความโกรธกับลูกศิษย์ของเธอที่ปิดบังการตายของเธอไว้เป็นความลับ
“เมื่อไคมา… พาเด็กๆ วิ่งหนี”
จากนั้น ด้วยเสียงกระแทกดังสนั่น ประตูก็ถูกฉีกออกจากบานพับ แกรนด์ดุ๊กแห่งเพอร์ชามาถึงแล้ว—แต่มันก็สายเกินไปแล้ว
‘ฉันเหนื่อยแล้ว. ฉันแค่อยากจะพักผ่อน’
ดังนั้น หลังจากที่อุทิศชีวิตเพื่อรักษาผู้อื่นและทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่นับไม่ถ้วนสำเร็จ ในที่สุด Grace Elusia ก็หลับตาลง
—
“นี่คือที่ที่ฉันควรจะอยู่ต่อจากนี้ไป?”
แต่เมื่อเกรซลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคยเลย
“แล้วห้องของหญิงสาวที่ถูกครอบครัวดูถูกดูถูกก็เป็นแบบนี้เหรอ?”
“ คุณกำลังพูดถึงอะไร ครอบครัวนี้ล้มละลายไปแล้ว”
ในพริบตาเดียว เกรซ—ไม่นะ เซเรส—ได้กลายเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลขุนนางที่พังทลายโดยสิ้นเชิง
แล้วเธอก็ได้เรียนรู้บางสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นอีก
‘สามร้อยปีผ่านไปตั้งแต่ฉันตาย?’
ว้าว. นั่นเป็นเรื่องบ้า
‘ก็…อะไรก็ได้’
สามร้อยปี หมื่นปี—มันไม่สำคัญจริงๆ
“แต่เราไม่ควรทำอะไรกับเอกสารหนี้พวกนี้ก่อนเหรอ?”
สิ่งเดียวที่ทำให้ครอบครัวที่ยากจนและล้มละลายแห่งนี้ล่มสลายได้คือร้านอาหารสตูว์เรียบง่ายที่เรียกว่า “Where Your Feet Come to Rest” ซึ่งเป็นสถานที่เสิร์ฟอาหารจิตวิญญาณให้กับทหารรับจ้าง
แต่มีบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างแปลกประหลาดเกี่ยวกับสูตรซุปที่พวกเขาเสิร์ฟ
…รอ. ไม่ใช่ฉันคนเดียวใครคิดสูตรเหล่านี้ตั้งแต่แรก?
“นั่นอาหารของฉัน!”
“ผู้เฝ้าตามหา!”
“ตาย!”
… ช่างเป็นหายนะจริงๆ ฉันเดาว่าฉันจะต้องเริ่มด้วยการทำให้สถานที่แห่งนี้อยู่ภายใต้การควบคุม แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด
“ขอโทษนะ คุณบังเอิญเห็นหินสีน้ำเงินของฉันหรือเปล่า”
“อย่างน้อยคุณก็ไม่สามารถแน่ใจได้ว่าแกรนด์ดุ๊กได้รับอาหารที่เหมาะสมใช่ไหม”
…ทำไมคนแปลกๆ พวกนี้ถึงโผล่มาเรื่อยๆ?
ฉันจะใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ สักครั้งไม่ได้เหรอ?
